Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2010

Als abonnementhouder van de Vlaamse opera zag ik op 21 september in Antwerpen de opera L’Amour de loin. Ik maakte die avond een adembenemende voorstelling mee waarin behalve zang ook dans en acrobatiek een prominente rol speelden. Niet als een rustgevend punt tussen twee grote scènes, maar als een onverbrekelijk deel van wat de zangers te berde brachten. Het stuk kent drie hoofdpersonen. Aan iedere zanger is een danser en een acrobaat gekoppeld die beiden een deel van de expressie van de drie belangrijkste personages tot uitdrukking brengen. Je wordt daardoor zeer verrast vooral wanneer de acrobaten met behulp van technische hulpmiddelen letterlijk over het podium vliegen. De toeschouwers worden in deze opera geconfronteerd met de fictieve biografie van de troubadour Jaufré Rudel uit de 12e eeuw die in zijn liederen de zuivere liefde op afstand bezong. De opera verklankt op dramatische wijze het gevoel van verscheurdheid van de protagonisten die bang zijn hun liefde voor een geïdealiseerde persoon te verliezen wanneer ze werkelijk met elkaar worden geconfronteerd. Jaufré, de prins van Blaye heeft genoeg van oppervlakkig liefdesgenot en wil contact met een ideale minnares die er niet alleen mooi uitziet maar eigenschappen bezit die een graad van perfectie bereiken. In zijn verzen cultiveert hij dat verlangen dat wellicht nooit zal worden vervuld. Hij gelooft eenvoudig niet in haar bestaan totdat een pelgrim hem bevestigt dat de ideale geliefde wel degelijk bestaat, Clemence is haar naam. Zij is de gravin van Tripoli die naar het Oosten is verhuisd. Jaufré wordt geobsedeerd door de verhalen die de pelgrim over die prachtige prinses vertelt en hij verlangt er op een zeker moment naar om deze vrouw te zien. Zal hij naar haar toegaan? Hij besluit om te gaan. Hij neemt een risico, want hij zet zijn liefde op afstand op het spel. Stel dat deze dame toch niet overeenkomt met het ideaalbeeld dat hij van haar heeft, dan heeft hij zijn grote liefde verloren. Hij zit daarom in een spagaat. Toch besluit hij op reis te gaan maar wordt tijdens zijn reis zo ziek dat hij, net gearriveerd, uiteindelijk sterft in de armen van zijn geliefde. Een smeekbede van Clemence en Jaufré tot God om hem nog wat tijd te gunnen wordt niet gehonoreerd.  De laatste woorden die Clemence tijdens de finale uitspreekt zijn: ‘Heer gij zijt de liefde, Gij zijt de verre liefde.’ Ook nu dus weer liefde op afstand. Deze poëtische en sensuele voorstelling brengt op een verrassende manier de werelden van opera en circus bij elkaar. De regie van deze uitvoering is in handen van Daniele Finzi Pasca. Wat er op het podium gebeurt, is een lust voor het oog. Het kleurenpalet tijdens de verschillende scènes op het podium is van een ongekende pracht en de kleding van Clemence met haar oranje sluiers geeft het gevoel een prachtig sprookje te zien. Saariaho’s geraffineerde partituur sluit naadloos aan bij de poëtische taal van librettist Maaloufs. Zij combineert echo’s van de troubadourkunst met een rijk gedetailleerde orkestratie. Om de zanglijnen, die op een recitatieve wijze worden gezongen, op de voorgrond te plaatsen is de orkestratie vaak kamermuzikaal en transparant. Alleen tijdens de tussenspelen wordt op symfonische wijze gemusiceerd.
De zangrollen werden uitstekend ingevuld. Als Clémence trad op de Zwitserse sopraan Rachel Harnisch, Philllip Addis, bariton, zong de rol van Jaufré, en Katherine Rohrer, mezzo-sopraan die van de pelgrim. Koen Kessels leidde bekwaam het koor en het symfonisch orkest van de Vlaamse opera. Tot woensdag 28 september kunt u deze opera nog zien in Antwerpen en in Gent tot en met zondag 17 oktober.

Advertenties

Read Full Post »

Dimitri Hvorostovsky als Rigoletto

Dimitri Hvrostovsky

De Russische bariton Dimitri Hvorostovsky die in 1989 in Tilburg in de Stadschouwburg optrad met aria’s uit Don Carlos van Verdi en Eugen Onegin van Tsjaikowski zal de titelrol van Rigoletto van Verdi zingen op 11 14 19 23 27 en 30 oktober en 2 november in het Royal Opera House in Londen en op 16 19 22 25 en 28 november in de Staatsopera van Wenen.

Read Full Post »

bloemen voor de deelnemers

Vermoedelijk komt de titel van dit artikel u wat vreemd voor. Wat heeft de naam van een 48 jarige Russische zanger nu te maken met het internationaal vocalisten concours. Goed, ik leg het u straks uit. Het was lang geleden dat ik het Internationaal Vocalisten Concours bezocht. Op vrijdag 17 september besloot ik plotseling om een van de kwartfinales bij te wonen. Ik zag die dag twintig zangers en zangeressen die de jury ervan trachtten te overtuigen dat zij een plaats verdienden voor de halve finale. Iedereen was gemotiveerd. Ik maakte een puntenlijstje om dat later te kunnen vergelijken met de officiële uitslag. Die middag schreef ik veel zessen op en zo nu en dan en zeven. De deelnemers aan het concours waren aan elkaar gewaagd. In tegenstelling tot vorige wedstrijden kwamen zij nauwelijks voor de dag met Italiaans belcanto. Het aandeel van de barokmuziek was opvallend hoog. Twee keer zou ik die dag mijn oren extra spitsen. Allereerst bij het optreden van de laatste zangeres voor de middagpauze. Ze leek me een sterke persoonlijkheid. Ze had een flink postuur, kwam zelfverzekerd het podium op en had tot mijn verbazing gekozen voor een zeer lastige aria. Misschien zelfs een van de moeilijkste stukken uit de operaliteratuur: Grossmmächtige Prinzessin van Richard Strauss uit de opera Ariadne auf Naxos. Ik heb er van genoten. De omvang van haar stem, haar thrillers en coloraturen deden me op het puntje van mijn stoel zitten. Haar naam is er een om te onthouden: Miriam Deanesse Clark. Deze 30 jarige Duitse sopraan met een Engelse naam scoorde hoog. Bovendien was haar presentatie. in tegenstelling tot die van veel andere deelnemers, zeer sterk. Ze overtuigde vanaf de eerste tot de laatste noot en kwam volstrekt geloofwaardig over. Toen ik haar na haar optreden ontmoette kon ik niet geloven dat ik dezelfde vrouw tegenover me had. Ik complimenteerde haar met haar prestatie waarop zij bescheiden, ja zelfs enigszins verlegen reageerde.

De avond- beviel me beter dan de middagsessie. Waren in de middag de dames in de meerderheid,’s avonds lieten de mannen zien waar ze toe in staat waren. En dat was heel wat. Onthoud de namen van de Koreaanse tenor Q-Won Han en de bariton Oleksandr Pushniak uit de Oekraïne. Het tweede hoogtepunt van de dag voor mij kwam van de Koreaanse bariton Huynbong Choi. Hij had Brahms en Goirdano op zijn programma staan en als enige Verdi. Zijn Verdi-keus betrof ‘O Carlo ascolta…Io morro’ uit de opera Don Carlos. Het is de scène waarin de neergeschoten Rodrigo afscheid neemt van zijn vriend Carlos. Stervend deelt hij Carlos bovendien mee dat Elizabeth, waarvan Carlos houdt, hem voor een laatste afscheid die avond verwacht in het klooster St.Justo. Het betreft een prachtige aangrijpende en dramatische aria. Men moet van goede huize komen om deze aria zingend en acterend tot een goed einde te brengen. Huynbong wist met zijn brede bariton mij enkele minuten tot diepe ontroering te brengen. Bovendien slaagde hij er in bij mij een waardevolle ervaring uit 1989 weer tot leven te brengen. In dat jaar was de nu beroemde Russische bariton Dimitri Hvorostovsky uitgeroepen tot winnaar van de Cardiff Singer of the World competition. Enige dagen later zong hij in Tilburg en in Utrecht dezelfde Verdi aria als Huynbong. Hij werd begeleid door het Nederlands studentenorkest. In Nederland kende men Hvorostovsky nog niet zodat de zaal van de Stadschouwburg in Tilburg slechts voor driekwart was gevuld. Voor mij werd het een onvergetelijke avond. Maar ook voor het publiek dat genoot van de zangkunst van deze pas 27 jarige bariton. Ontroering en bewondering vochten bij mij om voorrang. De klank van zijn Russische heldere en donkere bariton vergeet ik nooit. Huynbong is natuurlijk nog niet zover als de Rus in 1989. maar je weet maar nooit…………..Het Internationalisten Vocalisten Concours kan een belangrijke stap zijn. Op 26 september wordt 48e editie van het IVC afgesloten met een finale die wordt begeleid door het Brabants orkest.

Read Full Post »

Bredase Opera voert Rienzi van Wagner uit

 ‘Rienzi, der letzte der Tribun’ is Wagner’s eerste grote opera over liefde, wraak en verraad. Het verhaal speelt zich af in het rumoerige Rome van de 14e eeuw en kent veel massascènes: verkiezingen, feesten, krijgstocht en triomftochten. Natuurlijk ontbreekt de ongelukkige liefde niet. Het is een verrassend toegankelijke opera, waarin mooie melodieën worden afgewisseld met pakkende muzikale scènes, prachtige instrumentaties en schitterende koorwerken.

De Bredase Opera streeft naar het uitvoeren van bijzonder repertoire met een grote muzikaal-artistieke uitdaging. ‘Rienzi’ past geheel in dit streven. De opera wordt semiscenisch uitgevoerd: alleen de solisten beelden hun rollen uit. 

Rienzi, der letzte der Tribunen

De opera is in 1842 door Richard Wagner gecomponeerd n.a.v.een Duitse vertaling van een werk van de Engelse schrijver Edward George Bulwer-Lytton. Het verhaal speelt zich af in Rome in het midden van de 14e eeuw. Rienzi wordt door de paus, die in die tijd in Avignon zetelt, naar Rome gestuurd om orde op zaken te stellen. Op dat moment woedt daar een felle strijd tussen het volk (onder aanvoering van Rienzi) en de adellijke families Colonna en Orsini. De patriciërszoon Adriano houdt van Irene, de zuster van Rienzi, maar als bij een nieuwe volksopstand onder leiding van Rienzi zijn vader gedood wordt, zweert hij wraak te nemen en Rienzi te doden. Hij stelt zich op aan het hoofd van een groep ontevreden edelen die tegen de politieke overwinning van Rienzi zijn. Ook het volk en de kerk keren zich tegen Rienzi op straffe van excommunicatie. Rienzi en Irene (die de liefdesverklaring van Adriano afwijst) vluchten naar het capitool dat door het volk in brand gestoken wordt. Adriano tracht Irene nog te redden maar hij wordt samen met Rienzi en Irene onder het puin bedolven. De Bredase Opera voert Rienzi semi-scenisch uit met boventiteling.

Rolverdeling

Irene: Hadewijch Voorn mezzosopraan. Adriano: Waldin Roes sopraan. Rienzi: Anton Saris tenor. Baroncelli: Ingmar Ruttens tenor. Cecco: Bas Verbist bariton. Orsini: Jan Willem van der Hagen bariton. Colonna: Peter van Hoesel bas. Koor van de Bredase Opera. Zuid-Nederlands Begeleidingsorkest. Muzikale leiding: Lex Wiersma. Regie: Peter Jonckheer

Informatieavonden

Op woensdag 27 en donderdag 28 oktober zullen Lex Wiersma en Peter Jonckheer informatieavonden geven over de opera en de uitvoering hiervan door de Bredase Opera i.s.m. Muziekhandel Spronk, Wilhelminastraat 24 in Breda. Toegang € 5,- incl. een drankje na afloop. Vanwege het beperkte aantal plaatsen graag tevoren aanmelden per e-mail bestuur@bredaseopera.nl of bij muziekhandel Spronk (telefoon: 076-521 52 13),

Uitvoering

Zondag 14 november in het Chassé Theater in Breda om 15.00 uur. Voorbespreking door Joke Veltman om 14.15 uur in de foyer. Kaarten: € 25,- (inclusief programmaboekje, garderobe en pauzedrankje)  Reservering en kaartverkoop: Bespreekbureau Chassé Theater, 076-530 31 32.

Read Full Post »