Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2011

Valentina Nafornita triomfeert in Cardiff

Daar stond Valentina dan, net 24 jaar, trriomfantelijk met haar trofee . Nadat ze zojuist de publieksprijs had gewonnen, oordeelde de jury dat zij ook in het prestigieuze zangconcours ‘Singer of the World’ de beste was. Wat zij presteerde grensde aan het ongelofelijke. Ze kreeg de jury en het publiek op de knieën met haar prachtige voordracht van aria’s uit Lucia di |Lammermoor van Donizetti, het beroemde lied van de maan uit Rusalka van Dvorak en een aria uit Romeo et Juliette van Gounod. De zevenkoppige jury waarvan Kiri te Kanawa, Marilyn Horne en John Fisher deel uitmaakten, luisterde niet alleen goed naar de zangtechniek, klankkleur, articulatie en karakterisering van een rol maar keek ook goed of de kandidaat winnaar een persoonlijkheid op het podium is  die door zijn/haar voordracht weet te boeien. En Valentina stond er! Ze zong met grote overtuiging haar aria’s met een warme klankkleur, colloraturen, een prachtig legato en met perfecte stembuigingen en versieringen. Terecht sloot het publiek haar in de armen. Haar grote concurrent Andrei Bondarenko, ook nog maar 24, was de gedoodverfde winnaar. Hij had zaterdag de liedprijs gewonnen. Maar zondag beschikte hij niet over de grote vorm van de vorige dag. Naar mijn mening verknalde hij de aanspraak op de hoofdprijs door de slordige en zwak gezongen champagne aria uit Don Giovanni. Ook de aria uit Don Carlos ‘O Carlo ascolta’ kwam niet geheel uit de verf. Daarentegen was zijn zang en voordracht van aria’s uit Cosi fan tutte van Mozart en Schoppenvrouw van Tchaikovsky ijzersterk. Volgens de bekende zangeres Joyce DiDonato presteerde hij als voorlaatste zanger tot dan toe het beste. Maar toen moest Valentina Nafornita nog zingen en zij kaapte voor de neus van de sympathieke Rus de hoofdprijs weg. De zangeres was trouwens op een opmerkelijke manier in de finale terecht gekomen. Van de circa 600 zangers uit 68 landen die op 44 locaties in de wereld de degens hadden gekruist bleven er 20 zangers over die werden ingedeeld in vier groepen van vijf. De winnaar van iedere groep plaatste zich in de finale. Dat waren de Engelse Meeta Raval die een formidabele slotaria uit Manon Lescaut liet horen, de Russin Oleysia Petrova, die verraste met een prachtig gezongen aria uit De Tsarenbruid van Rimsky Korsakov en de wat tegenvallende Zuid Koreaanse coloratuur sopraan Hey Young Lee die in de voorronde nog liet zien dat zij een glitterende briljante stem heeft die schittert wanneer zij een bij haar stem een passende aria kiest. De vierde plaats was opgevuld door voorronde winnaar Andrei Bondarenko die deel uitmaakte van de groep waarin Valentina Nafornita was geplaatst. Er was nog een vijfde finale plaats door de jury te vergeven. De wijze juryleden zochten onder de groep van 20 personen naar een kandidaat die een finale plaats waard was. Nafornita was de gelukkige. Zij won en heeft er in mij weer een fan bij.

Wie de televisie-uitzending van de BBC heeft gemist krijgt pas over twee jaar de kans om dit prachtige concours te volgen. Noteer alvast in uw agenda: juni 2013,  Cardiff Singer of the World concours.

Luister naar Valentina Nafornita door een klik op onderstaande code:

http://youtu.be/JzUN-0XSyxQ

Advertenties

Read Full Post »

Morenike Fadayomy als Wally

Alfredo Catalani  (1854-1893) schreef zeven opera’s. Zijn laatste was La Wally. Zo ver mij bekend de enige die nog op de affiches van operahuizen voorkomt. De Deutsche Oper am Rhein in Düsseldorf voerde het werk op 12 juni 2011 op nadat het in 1892 het levenslicht zag in de Scala van Milaan. Nog nooit had ik deze opera gezien. Een oordeel geven over deze uitvoering is daardoor extra lastig omdat iedere vergelijkingsmogelijkheid mij ontbreekt. Laat ik voorop stellen dat ik heb genoten van La Wally. Ondersteund door een goed spelend orkest zetten de prima protagonisten een productie op de planken. De harmonische rijkdom van de partituur was wellicht aan de Duitse invloed toe te schrijven. De opbouw van de scène zag er aantrekkelijk uit maar was niet zo functioneel. De toeschouwers zagen een dorpsplein met draaimolens waarvan de boerenbewoners van het dorp tijdens hun koorzang geen gebruik maakten. De laatste scènes leverden fraaie toneelbeelden op van bergen en vallende sneeuw die passen bij het ontstaan van een lawine en die aan het slot de dood betekende van de geliefden Wally en Hagenbach.

Bekend van deze opera is de aria ‘Ebben, ne andro lontano.’ Ik vermoed dat iedere operakenner deze aria al eens hoorde. ’s Morgens, voor mijn vertrek naar Düsseldorf, luisterde ik nog naar een cd met de vertolking van die aria door Angela Gheorghiu. In Düsseldorf zette de sopraan Morenike Fadayomi als de boerendochter Wally, deze aria met grote dramatische kracht en passie op de planken. Haar vertolking paste volkomen in deze veristische opera die bol stond van hartstocht. Vanzelfsprekend ging dit drama over de liefde. Wat verwacht je anders van een veristisch werk. Wally was verliefd op een zekere Hagenbach, vertolkt door de tenor Keith Olsen. Haar vader Stromminger (Sami Luttunen) koos voor een andere huwelijkskandidaat. Geller leek hem geschikter dan Hagenbach maar Wally zag dat anders. Zij trok haar consequenties en verliet haar dorp. Centraal in het libretto staat de kusscène die tot ernstige conflicten en geweld leidt tussen de beide liefdesrivalen en Wally en uiteindelijk tot de dood van Wally en haar geliefde Hagenbach waarvan ze hield. De bariton Boris Statsenko had een dijk van een stem. Zijn volume en donkere tembre kwamen goed van pas om een nog net niet al te agressieve, maar wel gepassioneerde Gellner voor het voetlicht te brengen. Zijn uitingen van verbitterde hartstocht in de twee grote solo’s in het eerste en tweede bedrijf waren indrukwekkend. De tenor Keith Olsen had een minder grote stem maar voldeed uitstekend omdat hij geloofaardig overkwam. De pas 27 jarige Roemeense zangeres Julia Elen Surdu zong zeer lichtvoetig haar broekenrol als Walter. Zij liet zien dat ze als coloratuurzangeres in de toekomst nog hoge ogen kan gooien. Haar broekenrol, toch veel voorkomend in een opera, is voor veel mensen moeilijk verteerbaar. De ster van de avond was de fantastisch zingende, acterende en passievolle sopraan Morenike Fadayomi. Ze overrompelde de zaal met haar krachtige dramatische sopraan. Ook zij onderging haar lot. Ze stortte net als haar geliefde de afgrond in ten gevolge van een lawine.

Klik (ctrl+klik) op de volgende code om een fragment te beluisteren uit de opera La Wally

http://youtu.be/7f5DNpB91C8

Read Full Post »

De godin Minerva en Ulisse

 

Wie naar de Vlaamse opera gaat krijgt tijdens Il ritorna d’Ulisse in patria van Claudio Monteverdi een uitvoering voorgeschoteld die gebaseerd is op de uitvoeringspraktijk in de eerste helft van de 17e eeuw. Dat is vooral te danken aan de legendarische regisseur Michael Hampe. De in prachtige kleding gestoken goden Jupiter en Minerva komen op spectaculaire wijze uit de wereld van de sterren naar beneden en uit een golvende zee van wapperende blauwe doeken komt Neptunes met zijn paarden naar het zeeoppervlak. De toeschouwer komt aanvankelijk ogen tekort. Hampe realiseerde deze productie voor de Salzburger Festspiele, samen met zijn vaste decorontwerper Mauro Pagano. Deze uitvoering toont ons veel over de culturele context waarin het werk is ontstaan. ‘Il ritorno d’Ulisse in patria’ van Monteverdi speelt zich af in de wereld van de mensen waar de invloed van de goden groot is, vooral van Minerva (sopraan Lucia Cirillo). Deze godin van de wijsheid wijst de zwervende held Ulisse (Furio Zanasi) de weg terug naar zijn vrouw Penelope (Marianna Pizzolato) die maar liefst 20 jaar haar man niet zag door zijn deelname aan de Trojaanse oorlog. Monteverdi koos voor zijn eerste Venetiaanse opera een fragment uit de Odyssee van Homeros. Dit antieke gegeven is voor hem de aanzet voor een verhaal over thuiskomst, trouw, verleiding, twijfel en catharsis. Herkenbare thema’s voor iedere generatie. Na tien jaar avontuurlijke omzwervingen van Oost naar West, komt de held Ulisse eindelijk weer thuis op Ithaka. Vermomd als een zwerver vindt hij daar zijn trouwe echtgenote Penelope die wordt belaagd door drie opdringerige vrijers die uit zijn op geld, macht en seks. Maar Penelope is een kuise vrouw. Zij weerstaat de verleidingen en is verdrietig en getekend door eenzaamheid. Nadat hij de brutale vrijers met pijl en boog heeft omgebracht zegt Ulisse dat hij haar echtgenoot is. Penelope herkent hem niet door zijn vermomming. Ze is pas overtuigd van zijn identiteit als hij een dekentje beschrijft van hun echtelijke bed. Niemand anders heeft daar immers weet van.

Monteverdi combineert de instrumentale muziek op een meesterlijke manier met de meestal dramatische zang die een recitatief karakter heeft en tendeert naar arioso.

De barokspecialist Federico Maria Sardelli dirigeerde het Orkest van de Vlaamse Opera op een evenwichtige wijze. Het orkest, met een kleinere bezetting dan gewoonlijk, was voor deze gelegenheid aangevuld met enkele barokspecialisten. De intermezzi klonken virtuoos en de instrumentalisten van de bassa continuo groep ondersteunden de recitatieve zang uitstekend. De opera heeft een wat traag verloop en de protagonisten gedragen zich nogal statisch. Dat kan niet gezegd worden van de figuur Irlo (Robert Worle). Maar deze dikbuik is een onbeduidend burleske figuur die met zijn flauwe grappen het verloop van de uitvoering onnodig vertraagt. Uitblinkers van deze uitvoering? Furio Zanassi als Ulisse en Eduardo Santamaria als de herder Eumete. Op zondag 5 juni is de laatste uitvoering van ‘Il ritorno d’Ulisse in patria.’

Read Full Post »