Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘1’ Category

Hector Berlioz1803-1869


Zeven jaar geleden zag ik voor het eerst de Grand Opéra Les Troyens in Amsterdam. Een gigantisch meesterwerk van de Franse componist Hector Berlioz (1803-1869). Het bijna vijf uur durende werk, geregisseerd door Pierre Audi, maakte een grote indruk. Ik weet nog dat ik er met volle teugen van heb genoten. Toch wist ik me bij de reprise, nu twee dagen geleden, een aantal spectaculaire toneelscènes niet meer te herinneren. Ik vroeg me vanzelfsprekend af wat de oorzaak was. Ik weet nog dat mijn enthousiasme over die uitvoering in het Muziektheater vooral in muzikaal opzicht grote indruk op me maakte. Ik besloot dvd ‘s aan te schaffen om het werk in de huiskamer nader te bestuderen. Meerdere malen heb ik die beluisterd. Het waren opnamen uit een wat verder verleden met Jessye Norman als Cassandre en Tatiana Troyanos als Didon. Mijn lievelingsopname was echter een bekroonde, vervaardigd in 1993 in het Théatre du Chatelet in Parijs met Anna Caterina Antonacci als Cassadre en Susan Graham als Didon. Ik zag deze meerdere keren en ze overschaduwde wat ik zeven jaar geleden voor het eerst zag en hoorde in Amsterdam. Nu ik Les Troyens opnieuw live beleefde kan ik niets anders constateren dan dat de uitvoering in Amsterdam de vergelijking met die van Parijs kan weerstaan.
Was de in het Muziektheater aan het begin van dit seizoen opgevoerde ‘La Juive’ van Halévy het begin van het tijdperk van de Grand Opéra, Les Troyens was het einde daarvan. Zoals een dergelijk Frans werk betaamt waren er vijf bedrijven, veel balletmuziek met uitstekende dansers, grote koorscènes met wel meer dan honderd mensen op het podium. Het Nederlands Philharmonisch orkest speelde schitterend onder leiding van maestro John Nelson. De mise-en-scène van George Tsypin was opgebouwd uit zuilen die in horizontaal en verticaal opzicht voor multitasking werden ingezet.
De opera is eigenlijk een tweeluik. Het eerste deel: La prise de Troie vind ik spannender en dramatischer dan het tweede deel Les Troyens à Carthage. In het laatste deel zijn er mijn inziens wat overbodige teksten en de weliswaarprachtige balletmuziek doet afbreuk aan de spanningsboog die een dergelijk stuk vraagt.
Er valt veel te vertellen over deze uitvoering. De twee sopranen Eva Maria Westbroek als Cassandre en Yvonne Naef als Didon deden het voortreffelijk. Westbroek was na de tweede acte klaar maar speelde wel de hoofdrol in de eerste anderhalf uur. Zij was de helderziende dochter van Priam die voor onheil waarschuwde toen de Grieken met behulp van een houten paard Troje veroverden. Niemand luisterde naar haar waarschuwingen. Niemand nam maatregelen. Ook haar verloofde Chorèbe (Jean Francois Lapointe) niet. Hij vond de dood. Slechts enkele Trojanen vluchtten naar Carthago. Westbroek heeft met haar zang en voordracht er alles aan gedaan om de Trojanen te overtuigen. Als operazangeres overtuigde ze volkomen, echter niet als de protagonist Cassandre. Zeer indrukwekkend was het door het vrouwenkoor vertolkte zelfmoordritueel. De vrouwen besloten zich niet aan de Grieken uit te leveren en joegen gelijktijdig een mes in hun buik. Wat een emotie en wat een indrukwekkende zang!
Ook in het tweede deel Les Troyens a Carthago viel er veel te genieten. Opnieuw speelde orkest en koor een hoofdrol. De spanning in het laatste uur van de voorstelling werd opgevoerd na het prachtige liefdesduet tussen Didon en Enée uitgevoerd door de uitstekend zingende tenor Bruan Hymel en de sopraan Yvonne Naef. Vooral in de laatste dramatische scène die tot zelfmoord leidt van Didon, omdat haar minnaar Enée op bevel van de goden naar Italië afreist, komen haar dramatische talenten tot hun recht. Op indrukwekkende wijze neemt ze afscheid van haar zus, haar onderdanen en de stad Carthago. Yvonne Naefs stem paart kracht aan tederheid en ze kleurt haar stem afhankelijk van de inhoud van de frase die ze zingt. Prachtig! Les Troyens zal bij de Nederlandse opera de geschiedenis ingaan als een geslaagd project waarvoor niet minder dan achttien solisten moesten worden aangetrokken.
U kunt er nog heen. Op 2 mei vindt de laatste opvoering plaats.

Read Full Post »

Magda Olivero 100 jaar

Magda Olivero

De Italiaanse diva Magda Olivero is op 25 maart 2010 honderd jaar geworden. Olivero wordt beschouwd als één van de grootste verismo-sopranen van de twintigste eeuw. Een criticus omschreef haar zelfs eens als ‘expressiever en muzikaler dan Callas’. En ze zingt nog steeds. Ongeveer 15 jaar geleden leidde ze nog een masterclass bij het Internationaal Vocalistenconcours in ’s Hertogenbosch. Ze was in Nederland zeer geliefd. Haar optredens tijdens het zaterdagmatinee in het Concertgebouw leidde steeds tot veel enthousiasme bij het publiek

Read Full Post »

Wolfgang Wagner

Wolfgang Wagner is op 21 maart op 90-jarige leeftijd in Bayreuth overleden. De kleinzoon van componist Richard Wagner leidde meer dan een halve eeuw de Bayreuther Festspiele. In 2008 droeg hij het stokje over aan zijn twee dochters Katherina en Eva.

Read Full Post »

Cursus Operabeleven

Nog even en de cursussen Operabeleven van het Cursushuis in Tilburg zijn voorbij. Terugkijkend op de 22 woensdagmiddagen zijn de docenten Madeleine Schild en ondergetekende tevreden. Hopelijk de cursisten ook. Steeds was het leslokaal tot de laatste plaats bezet en bleek iedereen zeer gemotiveerd. Soms waren er felle discussies vooral wanneer de regie van een bepaalde opera onderwerp van gesprek was. Wij zijn nu volop bezig met de voorbereidingen voor de operacursussen voor het seizoen 2010-2011.Vast staat al dat in januari 2011 in zes lessen Der Ring des Nibelungen zal worden behandeld.
Theaters
Ook de operatheaters zitten niet stil. De operahuizen in Zürich, Parijs en Amsterdam presenteerden al hun volledige programma voor het volgende seizoen. In het Muziektheater in Amsterdam kunt u o.a. terecht voor de opera’s Les vespres siciliennes van Verdi, Fidelio van Beethoven, Billy Budd van Britten en Platée van Rameaux. De reisopera komt in het volgende seizoen op de proppen met Die Walküre van Wagner, Don Pasquale van Donizetti en La voix humaine van Poulenc. In Essen, een theater met een uitstekende reputatie, kunt u op 13 mei en 20 juli aanstaande ook voor die Walküre terecht

Read Full Post »

Het operaseizoen lijkt al in haar eindfase te zijn nu de operahuizen hun programma voor het volgend seizoen bekend maken. Toch bieden de komende drie maanden nog volop de gelegenheid om interessante opera’s te zien. Zelf zal ik in het Muziektheater van Amsterdam naar de reprise van Les Troyens van Berlioz gaan. Eva Westbroek speelt de rol van Cassandre. Tot 3 mei wordt dit werk uitgevoerd. Een reprise van Turandot is te zien van 10 tot en met 30 mei. Altre Stell van Gluck vindt plaats op 12-14 en 15 mei met de beroemde sopraan Anna Caterina Antonacci. De opera A dog’s heart van Alexander Raskatov met Serge Leiferkus kan men zien van 7 t/m 29 juni.
De Reisopera is momenteel bezig met een rondreis door Nederland met La Cenerentola van Rossini. Bekijk de sites van het Muziektheater en die van de reisopera voor nadere informatie.. http://www.het-muziektheater.nl en die van de Reisopera http://www.reisopera.nl. 

Renee Flemming

Opera Armida van Rossini in de bioscoop.
Op zaterdag 1 mei 2010 wordt in de Pathé theaters o.a. in Eindhoven, Antwerpen en CineMec te Ede de opera Armida van Rossini rechtstreeks uitgezonden vanuit de Metropolitan in New York met Renee Flemming in de hoofdrol. Zie voor de aanvangstijd en het bestellen van tickets de websites van de bioscopen.

Read Full Post »

Metropolitan Opera in New York

De Metropolitan Opera gaat in seizoen 2010/2011 een recordaantal van elf producties uitzenden in haar ‘Live in HD’-programma.
Seizoen 2010/2011 is een speciaal seizoen voor de Metropolitan Opera. Het New Yorkse operahuis viert het 40-jarige jubileum van maestro James Levine, die meer voorstellingen bij het huis dirigeerde dan wie dan ook. Over hem zal een documentaire worden gemaakt en een handgreep uit al zijn werkzaamheden zal op cd en dvd verschijnen.
Van de vele voorstellingen die de Met op het programma heeft gezet, worden er elf uitgezonden in het ‘Live in HD’-programma in de bioscopen Daarmee zendt de Met nu al voor het vijfde seizoen voorstellingen uit in bioscopen over de hele wereld, waaronder in Nederland. Het aantal van elf uitzendingen is een record. Hieronder het volledige overzicht.
9 oktober 2010 – Das Rheingold
Dirigent: James Levine
Solisten: o.a. Stephanie Blythe, Patricia Bardon, Bryn Terfel, Eric Owens en Richard Croft
23 oktober 2010 – Boris Godoenov
Dirigent: Valery Gergiev
Solisten: o.a. Ekaterina Semenchuk, Aleksandrs Antonenko, René Pape en Mikhail Petrenko
13 november 2010 – Don Pasquale
Dirigent: James Levine
Solisten: o.a. Anna Netrebko, Matthew Polenzani en Mariusz Kwiecien
11 december 2010– Don Carlo
Dirigent: Yannick Nézet-Séguin
Solisten: o.a. Marina Poplavskaya, Anna Smirnova, Roberto Alagna, Simon Keenlyside, Ferruccio Furlanetto en Eric Halfvarson
8 januari 2011– La fanciulla del West
Dirigent: Nicola Luisotti
Solisten: o.a. Deborah Voigt, Marcello Giordani en Juha Uusitalo
26 februari 2011– Iphigénie en Tauride
Dirigent: Patrick Summers
Solisten: o.a. Susan Graham, Plácido Domingo, Paul Groves en Gordon Hawkins
19 maart 2011– Lucia di Lammermoor
Dirigent: Patrick Summers
Solisten: o.a. Natalie Dessay, Joseph Calleja, Ludovic Tézier en Kwangchul Youn
9 april 2011– Le Comte Ory
Dirigent: Maurizio Benini
Solisten: o.a. Diana Damrau, Joyce DiDonato, Juan Diego Flórez, Michele Pertusi en Stéphane Degout
23 april 2011– Capriccio
Dirigent: Andrew Davis
Solisten: Renée Fleming, Sarah Connolly, Joseph Kaiser en Russell Braun
30 april 2011– Il Trovatore
Dirigent: James Levine
Solisten: o.a. Sondra Radvanovsky, Dolora Zajick, Marcelo Álvarez en Dmitri Hvorostovsky
14 mei 2011– Die Walküre
Dirigent: James Levine
Solisten: o.a. Deborah Voigt, Eva-Maria Westbroek, Stephanie Blythe, Johans Kaufmann en Bryn Terfel
Zie voor het volledige seizoensprogramma de website van de Metropolitan Opera.
Peter Année

Read Full Post »

Scène uit Don Carlos van Verdi


Als de gelegenheid zich voordeed om een operavoorstelling bij te wonen van Verdi’s meesterwerk Don Carlos dan was ik daar altijd voor te porren. Nu nog heb ik vooral goede herinneringen aan een uitvoering in december 2004 van de Nederlandse Opera. De regie en de cast waarin Villazon in Nederland zijn debuut maakte was van een uitstekend gehalte. Deze maand kreeg ik de kans om de opera opnieuw te zien. En notabene nog wel de volledige versie van 1867. Geschreven in de Franse taal en meer dan vier uur durend. Verdi componeerde zijn opera speciaal voor Parijs. Een grand opéra dus in vijf bedrijven met de voor de Fransen zo noodzakelijke balletten. Waar gaat deze opera over? Jawel al weer over een onbeantwoorde liefde. Don Carlos de zoon van de Spaanse koning Philips II is verloofd met de Franse prinses Elisabeth de Vallois. Hun huwelijk gaat niet door omdat Philips om politieke redenen wil huwen met de Franse prinses. Deze onverwachte wending leidt tot onverkwikkelijke situaties en verschrikkelijke eenzaamheid van alle protagonisten. Verdi heeft het libretto van Méry en du Locle naar een toneelstuk van Schiller zo schitterend op muziek gezet dat dit werk met Othello tot een van mijn meest geliefde opera’s van zijn oeuvre behoort. De uitvoering van deze productie in Antwerpen was al voorafgegaan door optredens in Hamburg, Wenen en Barcelona. Regisseur Peter Konwitschny had het podium veranderd in een grote witte schoenendoos waarvan de ruimte goed werd benut in de scènes wanneer veel ‘volk’ op het podium stond. Over dat volk alias het koor niets dan lof . Dat gold ook voor het orkest dat met vaste hand werd geleid door dirigent Alexander Joèl. De titelrol was weggelegd voor Jean-Pierre Furlan. Zijn stem klonk wat nasaal maar na verloop van tijd raakte ik daaraan gewend. Deze tenor acteerde goed en kwam in zijn hoofdrol zeer geloofwaardig over. De overige protagonisten waren het aanhoren meer dan waard. Elisabeth de Valois vertolkt door de sopraan Susanna Branchini en de mezzo prinses Eboli door Mariana Tarasova deden het prima. Spannend als altijd was de ontmoeting van de twee bassen. Koning Philips (Jaco Huijpen) en de Le Grand Inquisiteur (Francesco Ellero d’Artegna). Zij stonden garant voor een boeiende scène waarin duidelijk werd dat de macht van de kerk soms verder reikt dan die van de staat. Dario Solari vertolkte de rol van de Marquis de Posa. Hij was de trouwe vriend van Don Carlos maar ook lange tijd loyaal aan de Spaanse koning. Een lastige rol die met wisselend succes werd ingevuld. Peter Konwitschny toonde tijdens het spelen van balletmuziek een intermezzo genaamd ‘de droom van prinses Eboli.’ Met haar man Don Carlos ontving zij haar schoonouders Philips II en Elisabeth voor een pizzafuif. Wat mij betreft was een coupure op zijn plaats geweest. Deze scène voegde niets positiefs toe aan het geheel en deed zelfs afbreuk aan de dramatiek van het totale werk. Ik kreeg even de indruk dat ik verzeild raakte in het Theater van de lach.
Dè vondst van de voorstelling was wel dat Konwitschny het publiek op ludieke wijze betrok bij de ceremonie van de ketterverbranding. Terwijl de toeschouwers nog hun pauzewandelingetje maakte met een glas in de hand, verwelkomden bazuinblazers Philips en Elisabeth en hun gevolg in het portaal van het operagebouw. Zij kregen van het orkest en koor bij hun binnenkomst in de zaal een ovationele muzikale hulde. Ondertussen renden beulen enkele ketters achterna tussen de stoelen van de parterre. Het ging er niet zachtzinnig aan toe. Het publiek werd volkomen verrast. Tijdens de auto da fé projecteerde men op de achterzijde van het podium beelden die toonden hoe Joden gedurende de tweede wereldoorlog werden opgepakt en van balkons werden afgegooid. Hier bleek het sociale engagement van Peter Konwitschny. Hij is een regisseur die ook wel eens genoegen moet nemen met boe geroep. Nu in ieder geval niet.
Samenvattend stel ik vast dat het zeer de moeite waard is om deze opera te gaan zien. De Vlaamse opera geeft u de gelegenheid tot zaterdag 13 maart. P.A.

Read Full Post »

Placido Domingo

Op 16 januari zag ik in het filmhuis Metropolis in Antwerpen de opera Carmen. Vier zalen waren toen uitverkocht. Gisteren, 6 februari, was ik er weer. Nu voor Verdi’s drama Simon Boccanegra. ‘Slechts’ twee zalen waren nagenoeg uitverkocht. Is Bizets Carmen voor de toeschouwers interessanter dan Verdis Boccanegra? Vermoedelijk. Carmen kent wel dramatische aria’s en ensembles maar ook goed in het gehoor liggende en wat lichtvoetiger tussenspel en balletscènes. Die laatsten maken het geheel wat minder zwaar dan Simon Boccanegra, dat een groot drama is. Trouwens het operavolk van Venetië toonde zich bij de première op 12 maart 1857 ook niet zo enthousiast. De omslag kwam pas 24 jaar later toen Verdi in samenwerking met de componist Boïto voor een tweede versie zorgde. Deze oogstte wel succes.
Een aanrader: Voordat je naar Simon Boccanegra gaat is het van groot belang om de synopsis goed te lezen. Voor mij was het al 10 jaar geleden dat ik het werk voor het laatst op dvd zag en ik had moeite om de verhaallijn goed te volgen. De uitvoering, gestraald vanuit de Metropolitan in New York, zag er imposant uit. De mise en scène is nog dezelfde als die van de bestaande dvd uit 1995 en is niet door progressieve regisseurs aangetast. Het werk is als men geconcentreerd luistert muzikaal zeer interessant. Vooral wanneer zangers als Domingo en Morris, die de pensioengerechtigde leeftijd aardig benaderen, van de partij zijn. Wat zongen deze twee ‘oudjes’ nog fris. Domingo, in het verleden de tenorrol zingend van Gabrielle Adorno, zong nu de titel- en baritonrol van Simon Boccanegra. Dat was wel even wennen. Zeker, Placido deed het weer fantastisch en zong de rol van de doge zeer overtuigend, maar vooral zijn acteertalent reikte weer tot grote hoogte. Toch kan ik niet ontkennen dat ik de cd opnamen uit 1977 en 1986 met Piero Cappucilli als Boccanegra prefereer boven het baritonexperiment van Domingo. Cappucilli toont zich een meer brede Verdibariton met de daarbij behorende klankkleur. Maar wie daarover zeurt doet aan de totale prestatie van Domingo ten onrechte afbreuk. In de betreffende cd opname van 1986 is Placido Domingo met zijn machtige stem te bewonderen als Gabriele Adorno. Nu zag en hoorde ik in Antwerpen een uitstekend zingende Marcello Fiordano in dezelfde rol.
Rond 1990 maakte ik voor het eerst kennis met de fantastische baritonstem van James Morris als Wotan in die Walküre van Richard Wagner. Het leek wel of zijn stem sindsdien onaangetast is gebleven. Gisteravond zong hij de rol van Jacopo Fiesco, die niet met Simon Boccanegra op goede voet staat, op indrukwekkende wijze. Ook de voor mij onbekende sopraan Adrianne Pieczonka was een verrassing. Zij bezit een open, heldere, dramatische stem. Als enige vrouwelijke soliste moest zij optornen tegen het mannengeweld. Dat deed ze met succes. Ik ga haar meer in de gaten houden.
Het orkest van de Metropolitan speelde uitstekend onder de steeds meer uitdijende James Levine wiens zitplaats op de bok stilaan te smal wordt. Zijn slag met de baton is er niet minder pittig om. Wat heeft deze man een energie. Hij is al meer dan dertig jaar verbonden aan de Metropolitan. Van dit operahuis mag je niet direct verwachten dat men een progressieve regisseur aantrekt. De decors en kostuums van Michael Scott zagen er imposant uit. De toeschouwers die in de pauze in de zaal bleven zullen zeker onder de indruk zijn geweest van de wijze waarop de decorwisseling met behulp van veel techniek en ongeveer dertig man in een rap tempo werd uitgevoerd. Ook bleek dat Renée Flemming niet alleen uitstekend kan zingen maar ook haar interviews met de hoofdrolspelers en de aanwezige Nieuw Zeelandse sopraan Kiri te Kanawa zeer charmant kan afnemen. Samenvattende conclusie: Een zware, dramatische Verdi opera waarvan men blij wordt door de pracht van de uitvoering.

Op 27 maart 2010 wordt in de Pathé theaters en in het theater van Cinemec BV te Ede de opera Hamlet van Ambroise Thomas getoond. In de hoofdrollen zingen dan: Nataly Dessay, Simon Keenlyside en Jennifer Larmore.
Op 1 mei 2010 kunt u Armina van Rossini zien met Renée Flemming en Bruce Ford in de hoofdrollen. Kijk voor nadere informatie op de website van Pathé: http://www.pathe.nl. P.A.

Read Full Post »

Patrizia Ciofi, grote ster in Luik

De afgelopen week zag ik drie opera’s die meer dan de moeite waard zijn. Op dinsdag 23 januari genoot ik van het door Arte uitgezonden meesterwerk van Jules |Massenet: Werther. Twee dagen later van een dvd van Cherubini’s Medea en afgelopen zondag in Luik van I Capuleti e i Montecchi van Vincenzo Bellini. Drie werken met een eigen signatuur.

Werther
Om met Werther te beginnen, hierbij poneer ik de stelling dat er nauwelijks een operaliefhebber is of was bij wie dit werk geen gevoelige snaar raakt. Dit drama gaat over een onbeantwoorde liefde met een tragische afloop waarbij de man Werther zelfmoord pleegt met de pistolen die zijn geliefde Charlotte hem aanreikt. Kan iemand nog iets wat erger is overkomen? Deze opera laat ook zien waartoe het extreme plichtsgevoel van Charlotte leidt. In plaats van te huwen met Werther die zij liefheeft, trouwt ze omwille van een belofte aan haar moeder met een zekere Albert.
De productie op Arte was afkomstig uit Londen (2004) en werd in de opera |Bastille in Parijs gespeeld op 22 januari van dit jaar. De hoofdrollen werden op bewonderenswaardige wijze vertolkt door de steeds meer furore makende Jonas Kaufmann als Werther en de bijna gelijkwaardige Sophie Koch als Charlotte. Net als in 2004 toen in het Théatre de Chatelet in Parijs een concertante Werther werd opgevoerd met het duo Thomas Hampson en Susan Graham, stond de dirigent Michel Plasson op de bok. Als geen ander kent hij het werk van de Franse componist. Met oog voor detail sleept hij de kijkers mee in de stroom van gevoelens. Interessant is dat Hampsom de bariton-versie van deze opera zingt en Kaufmann de tenor versie. Beiden doen dat op indrukwekkende wijze. Susan Graham speelde en zong de Charlotte rol semi-scenisch verrukkelijk. Van dit concert bestaat een dvd opname op het label Vergin Classics. Op een dvd van de jongste versie zullen we nog wel even moeten wachten. Jammer, want beide uitvoeringen lenen zich, afgezien van de toneelbeelden, voor vergelijking.

Medea
De opera Medea van de in 1760 in Florence geboren componist Cherubini zag ik op dvd. Ik was blij dat ik ermee kennis maakte omdat het een zelden uitgevoerd werk is dat toch echt de moeite waard is. Kennelijk was dat niet het geval met de 28 andere opera’s van zijn hand want die worden nooit uitgevoerd. Maria Callas bracht Medea weer tot leven in de Scala van Milaan in 1953. Al was de uitvoering een groot succes, toch kreeg deze opera in de 20e eeuw geen vaste plaats in het opera repertoire. De kwaliteit van de uitvoering valt en staat mijn inziens met de prestatie van de hoofdfiguur Medea. De protagonist die deze rol invult staat bijna twee uur op het podium en dient behalve over een grote dramatische stem ook over voldoende uithoudingsvermogen te beschikken. De Medea die ik zag, Denia Mazzola Gavazzeni, had die eigenschappen. In haar rol zaten geen versieringen. Bij de andere solisten natuurlijk ook niet want deze de opera staat immers ver af van het belcantogenre. Gavazzeni beeldde de rol van Medea uit in de vele verschillende emotionele stadia die dit werk kent. Ze moest noodgedwongen Jason haar echtgenoot verlaten voor haar rivale Glauce die zij wat later vermoordt. En om haar haatgevoelens jegens haar ex-echtgenoot Jason tot uitdrukking te brengen, vermoordt zij haar twee kinderen, daarmee voorkomend dat Jason nog van hen kan genieten. Aan emoties geen gebrek. Helaas weinig momenten van liefde en veel haatgevoelens. Een voor mij opvallende rol speelde Elisabette Scano de slavin van Medea genaamd Neris. Scano is een prachtig zingende mezzosopraan die getuigt trouw te willen blijven aan de kwaadaardige Medea. Eric Hull leidde de voorstelling in goede banen. Wanneer u de kans krijgt om Medea te zien grijp hem dan tenzij u zich niet opgewassen voelt tegen zoveel dramatiek.

I Capuleti e i Montecchi.
Zondag 28 januari. Met de Stichting Operaclub Nederland vertrokken mijn vrouw en ik om 12.00 uur naar Luik voor het bijwonen van I Capuleti e i Montecchi. Een besneeuwd landschap en vriendelijke mensen in de bus zorgden voor een aangename sfeer. Omdat in Luik het operagebouw werd verbouwd was een grote tent opgesteld om het operabedrijf toch de kans te geven om haar programma ten uitvoer te brengen. Dat lukte wonderwel al moet ik toegeven dat de vermenging van het geluid van de stemmen met dat van de verwarminginstallatie mij verhinderde optimaal te kunnen genieten van deze belcanto-opera. Na de pauze zat ik op een andere stoel waar die luisterhandicap was gereduceerd tot bijna nul. In muzikaal opzicht bracht het Italiaanse operagezelschap wat men van haar mocht verwachten. De stemmen waren uitstekend. De beroemde sopraan Patrizia Ciofo was de favoriet van de toeschouwers. Zij oogstte terecht het meeste applaus als Juliette en haar vertolking met de vele versieringen deed denken aan Joan Sutherland. De Romeo rol, een broekenrol, nam de mezzosopraan Laura Polverelli met grote overtuigingskracht voor haar rekening. Ook Aldo Caputo als, Tebaldo, Lucianano Montanaro als Frate |Lorenzo en Maurizio Lo Piccolo als Capellio kweten zich goed van hun taak. De stemmen klonken goed in de tent. Het orkest van Opera Royal de Wallonie speelde aanvankelijk wat aan de harde kant maar nam terecht daarna wat gas terug. Een compliment dient uit te gaan naar de beeldregie. Speelden de protagonisten nogal statisch hun rol, het toneelbeeld zag er toch zeer wisselend uit. Het werd voortdurend aangepast aan de verschillende situaties met behulp van videobeelden geprojecteerd op doorzichtige gordijnen. Men ziet dat licht en video regie in steeds meer theaters met succes wordt toegepast. En dan te bedenken dat in de tijd van Verdi en Wagner podium en zaalverlichting bestond uit kaarsen of een gaslantaarn. De eerste experimenten met licht op het podium zijn afkomstig van Wieland Wagner, de kleinzoon van Richard Wagner. Dan spreken we wel over de jaren vijftig van de vorige eeuw. Het operafestijn in Luik werd afgesloten in een gezellig Italiaans restaurant. Rond het middernachtelijke uur waren we weer thuis. Prima dag. P.A.

Read Full Post »

Uitvoeringen

In de Pathé theaters, o.a. in Eindhoven en Antwerpen, worden tijdens dit seizoen nog de volgende opera’s vanuit de Metropolitan te New York getoond:
Zaterdag 6 februari Simon Boccanegra van Giuseppe Verdi met in de hoofdrollen Placido Domingo, James Morris en Adriana Picizonka.
Op Zaterdag 27 maart Hamlet van de componist Ambroise Thomas. In de hoofdrollen Natalie Dessay, James Morris en Jennifer Larmore.
Op zaterdag 5 mei Armida van Gioacchino Rossini met in de hoofdrollen Renée Flemming, Mary Zimmerman en Bruce Ford.

Ander opera nieuws.
In het Muziektheater in Amsterdam wordt van 1 tot en met 28 februari de opera Der fliegende Holländer van Richard Wagner opgevoerd met een topbezetting. Robert Lloyd als Daland, Catharina Nagelststad als Senta. Dirigent is Hartmut Haenchen.

In de Vlaamse Opera in Antwerpen kan men van 12 februari tot en met 13 maart terecht voor de Grand Opéra Don Carlos van Giuseppe Verdi.

Read Full Post »

Older Posts »